20101212

Bu yazının başında bir çocuk fotoğrafı yok

Yok, çünkü bu yazının konusu olan çocuğun bir fotoğrafı yok. Bu blogta devletin kurşunlarınca öldürülen veya tutsak edilen pek çok çocuğun fotoğrafını koymuştum; piknikten dönemeyen çocuklar, okul için toplu fotoğraf çektiremeyen çocuklar, karnesini alıp eve dönemeyecek çocuklar... Ancak bu kez, devlet bir fotoğrafı dahi olmayan bir çocuğu öldürdü. Annesinin karnına kadar ulaştı polisin düşmanlığı. Uğur Kaymaz'da olduğu gibi tıpkı.

Lacan anne karnının bütün olduğumuz, en güvende olduğumuz yer olduğunundan bahseder ve doğum anından itibaren herşeyin eksik ve güvensiz olduğunu anlatır. Oysa bu ülkenin çocukları annelerinin karnında dahi güvende değil. Hiçbir zaman değildi, Devrim Öktem'in işkencede katledilen bebeği gibi. Üstelik, başbakanın göz zevki bozulmasın diye hamile bir kadının karnındaki bebeğin katledilmesini savunacak kadar alçaklaşabilen yalakalar var çeşitli gazetelerde. (Utanacak olsalar o yazıyı yazmazlar, bu en kibar ifadem). Polisten ve bu korkunç adamlardan kim kendisini güvende hissedebilir ki bu ülkede, anne karnında bebekler dahi öldürülecekse?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder